ماه مبارک رمضان و شبهاي قدر

(دعیتم الی ضیافة الله)



خوشــــا دمی که رسـد آرزو به حد کمــال
خوشا شبی که به عاشق رسد پیام وصال

تمـام عمــر اگر بگذرد به درد فــراق
چه غم ،چو قلب بود از امید مالا مال

ز زندگانی هشتـــاد و چارسـاله به است
شبی که ارزش آنست بیش از آن همه سال (*)

دهند مژده مهمـانـی خــدای جلیــل
فرشتگان، به تشرف به بارگاه جلال

ز میــزبان یــگانه به بنــدگان آرنـد
درود و مژده رحمت، نوید استقبال

شگفت اینکه بود روزهــای مهمـــانی
غذای جسم حرام و شراب روح حلال!

به بزم دوست همه هرچه هست هست جمیل
که تـابنــــاک بــــــود بارگـــه زنــــور جـــــــمال

به گوش جان رسد از محرمان خلوت انس
هــــزار پاسـخ راز عجــب بــدون ســـوال

ز سرخوشی نتوان گفت چون زمان گذرد
روان چگونه پرد در چنان شگفــت مجــال

چنیـن بود شـب تقـدیر تا طلیعه فجـر
که روشنی دمد و تیرگی رود به زوال

تو ناظم ! ار به سر آمد زمـان مهمانـی
بشو غبار غم از چهر خود ز اشگ زلال

کسی بود به یقین رستگار در دو سرای
که ماهی ازهمه سالش بود بدین منوال


(*) اقتباس از آیه : لیلةالقدر خیر من الف شهر (هزار ماه مساوی است تقریبا با هشتاد و چهار سال)
یعنی درک فیض یک شب قدر بهتر است از زندگانی یک عمر هشتاد و چهار ساله که در طول آن شب قدر ادراک نشود !

نگارش : استاد حاج جعفر ناظم رعایا

پیغام گیر تلفن منزل شاعران نامدار !



در منزل حافظ :
رفته ام بیرون من از کاشانه ی خود غم مخور!
تا مگر بینم رخ جانانه ی خود غم مخور!
بشنوی پاسخ ز حافظ گر که بگذاری پیام
زان زمان کو باز گردم خانه ی خود غم مخور!


در منزل سعدی:
از آوای دل انگیز تو مستم
نباشم خانه و شرمنده هستم
به پیغام تو خواهم گفت پاسخ
فلک را گر فرصتی دادی به دستم


در منزل فردوسی :
نمی باشم امروز اندر سرای
که رسم ادب را بیارم به جای
به پیغامت ای دوست گویم جواب
چو فردا بر آید بلند آفتاب


در منزل خیام:
این چرخ فلک عمر مرا داد به باد
ممنون توام که کرده ای از من یاد
رفتم سر کوچه منزل کوزه فروش
آیم چو به خانه پاسخت خواهم داد!


در منزل مولانا :
بهر سماع از خانه ام رفتم برون.. رقصان شوم!
شوری برانگیزم به پا.. خندان شوم شادان شوم !
برگو به من پیغام خود.. هم نمره و هم نام خود
فردا تو را پاسخ دهم.. جان تو را قربان شوم!


در منزل بابا طاهر:
تلیفون کرده ای جانم فدایت!
الهی مو به قوربون صدایت!
چو از صحرا بیایم نازنینم
فرستم پاسخی از دل برایت !


در منزل منوچهری :
از شرم به رنگ باده باشد رویم
در خانه نباشم که سلامی گویم
بگذاری اگر پیغام پاسخ دهمت
زان پیش که همچو برف گردد رویم!


در منزل نیما :
چون صداهایی که می آید
شباهنگام از جنگل
از شغالی دور
گر شنیدی بوق
بر زبان آر آن سخن هایی که خواهی بشنوم
در فضایی عاری از تزویر
ندایت چون انعکاس صبح آزا کوه
پاسخی گیرد ز من از دره های یوش


در منزل شاملو :
بر آبگینه ای از جیوه ء سکوت
سنگواره ای از دستان آدمیت
آتشی و چرخی که آفرید
تا کلید واژه ای از دور شنوا
در آن با من سخن بگو
که با همان جوابی گویم
تانگاه که توانستن سرودی است


در منزل سایه :
ای صدا و سخن توست سرآغاز جهان
دل سپردن به پیامت چاره ساز انسان
گر مرا فرصت گفتی و شنودی باشد
به حقیقت با تو همراز شوم بی نیاز کتمان


در منزل فروغ :
نیستم... نیستم... اما می آیم... می آیم... می آیم
با بوته ها که چیده ام از بیشه های آن سوی دیوار می آیم.. می آیم .. می آیم
و آستانه پر از عشق می شود
و من در آستانه به آنها که پیغام گذاشته اند
سلامی دوباره خواهم داد...

لبخند بزن

                    تا ابرها کنار روند

                                                لبخند بزن

                                                                 برای من لبخندی بزن                     

                                                                           برای منی که فدا کردم لبخندم را

                                                                 لبخند بزن 

                                            صدایم کن  

  تا  دوباره  لبخند  بزنم

                          *****

نامم را از کوه های سر به فلک

                                       به آسانی پاک کردند

                                                                  آنان که غم را نصیبم کردند

                                                                                                  مرا از سرزمینم راندند

                                                                       تنها تو مرا خواستی

                                                 برایم لبخند بزن

                          نامم را تو برکوه ها نوشتی

پس برایم لبخند بزن

*****

مرا به دور انداختند

                        نغمه های آوازم را گرفتند

                                                       عشق مرا رها کرد

                                                                               پا بر جاده های خشک نهادم

                                                                                   تن مرا به سادگی به خاک سپردند

                                                       فلک مرا فراموش کرد

                               من تنها تورا دارم

پس برایم لبخند بزن

*****

آسمان چشمانم را آفتابی کن

                                       با لبخند زیبایت

                                                              باران غم را دور کن

                                                                                     هم ره بهارم کن

                                                                                                          محتاج تو هستم

                                                                                        شادم کن،

                                                      اگر شادیم را می خواهی

                      لبخند بزن ، لبخند بزن.

سلام : امروز تصمیم گرفتم تا براتون شعری بنویسم که خنده بر لبان شما جاری کنه

 اگه این شعر جایی ایرادی داشته باشه ( که داره ) خواهشاْ در قسمت نظرات بهم بگید تا اصلاحش کنم . دوست دار شما موج .

****

( میو میو )

تـای کـردم با گربه ای گفت مـیـو مـیـو .......... خوراکش گشتم و باز هم گفت میو میـو

تـا کـه دل بـسـپـردم مـن بـه سـوی او .......... نگاهش گَشتم و بازهم گفت مـیـو مـیـو

گـفـتـمـش عـاشقـم عــاشق روی تـو .......... نـگـاهـی کرد و با خنده گـفـت بـیـو بـیـو

دست و پـا بــر زمـیـن نـهــادم بـرایـش .......... صــدایــش کــردم و  گـفــتــم مـیـو مـیـو

مـن همچـو تو ملـوس نـیـم جـان و دل .........  صـنــدوق دل را  بــاز کـنــم  هُـلـو هُـلـو

مـن جوجه ای خوراکـم و بـه هـر آنــم .......... تـو ایـن پیشی و باز هم گفت مـیـو مـیـو

عمـری بدنبـال پیشـی بودم و تو دیـدم .......... عمـر مـن زیـن نـگـشـت تـبـاه بـیـو مـیـو

گـر تـای کنـی بامن فدایت شـوم مــن .......... بــا حـیـایــی زیــبــا بـگــفــت مـیـو مـیـو

سر به بالا برد و سرخ گشت آن میویم .......... خوراکش گشتم و باز هم گفت میو میو

( موج )

می بینم

می بینم نگاه غمگین مرده ای را

می نویسم نام قاتلی را.

در دولت آسوده

نیروی قابیل را دیدم

سایه ای زیبا دارد و فریب کارانه،

از دستش سنگی بارید

از جنس فلز،بر رخ دیگری.

می بینم که

چگونه تخته رخ دیگری

جای داد آن فلز را،

صدای اشک از رخ خواب آلوده اش بر آمد

گوئی به لحظه دیدار رسید.

دیدم اینهمه را من،دیدم.

(موج)

یاهو یامن لاهو الا هو

سالی دوباره

عمری دوباره

نگاهی دوباره

خدا به ماداد.

بنگرید

آری بنگرید

این مائیم

مسلمان

خون فرزندانمان ریخت

به یاد آرید عزیزان

سرهای بریده را

چشمهای در آمده را

لحظه ای به خود آئید

سال جدید آمدو ما دو.باره

گرد هم آمدیم

ببینید

نگاه های غرور نگیرد عقلتان را

جمله ای به شما مدیران:

شهامت،صداقت،عدالت

داشته باشید .

بکُشانید غرور سالهای پیش را

سالهای نومیدی ظعیفان از شما

مردانه آیید همچو مولاعلی و فطمه(علیهم الصلوات والسلام).

کوچکم ولی دلی پر از امید دارم

نگاهم بدنبال زبان شماست ، گدایم

کاش اینجا می بود مولایم

تا لحظه ای در دستان شما نمانم

خونم را جاری خواهم کرد

خنجر صدایم را به آسمان می برم

تا خدا ببیند من مظلوم در بند ظالمان

من از نگاه مولایم درسها آموختم

اکنون هم شادم

چونکه نوید رفتنم را به زودی داد.

پس شاد باشید در این عید

ما فقیران و گدایان تنها دستان پُر فرزندانتان را میبینیم و

حصرت در دل حبس می کنیم

که آه ، عید ما کِی خواهد آمد ؟

شاد باشید و ما فقیران را فراموش کنید

چه عید ها که مارا به فراموشی سپردیدو شاد بودید

چرا ؟ چرا ؟ چرا ؟

مسلمانان رسم مسلمانی را

سپردند بدست نا اهلان

پس ای اسلام ، تورا هم تنها میبینم که به انتظار مهدی هستی !

ان الله مع المتقین 

العبد الفانی:سید علی

ای عـاشقـان ای عـاشقـان امـروز مـائیـم و شما                   افـتـاده در غـرقــابـه ای تــا خـود کـه دانـد آشـــنـا

گـر سیـل عالـم پرشـود هر موج چون اشتر شود                     مـرغـان آبـی راچـه غـم تاغـم خـورد مـرغ هـــوا

مــا رخ زشـکــر افـروختـه بـا مـوج وبـحـر آمـوخـته                    زان سـان کـه مـاهـی رابود دریاو طوفان جان فـزا

ای شـیـخ مـا را فـوطـه ده  وی  آب مـا غوطـه ده                    ای مـوسـی عـمـران  بـیـا  بـر آب دریــا زن عـصـا

ایـن بـاد انـدر هـر سـری سـودای دیـگـر مـیـپـزد                    سـودای آن سـاقـی مـرا بـاقـی هـمــه آن شمـا

 دیــروز مستــان را بـه ره بـربـود آن ساقـی کلـه                    امـروز مـی درمـی دهــد تـا بـرکـنـد  از مـا  قـبــا   

ای رشک ماه ومشتری بـامـاو پنهان چـون پـری                    خـوش خـوش کشانـم مـی بری آخر نگـوئی تاکجا

هرجا روی توبامنی ای هردوچشم و روشنـــی                    خواهی سوی مستیم کش خواهی ببرسوی فنا

عالـم چوکـوه طور دان ما همچو موسی طالبـان                    هـردم تجلـی مـی رسد بــرمـی شکافـد کــوه را

یک پاره اخضر می شود یک پاره عبهر می شود                    یک پاره گوهــر می شــود یک باره لعل وکهــربــا

ای طالــب دیدار او بـنـگـــر در ایـن کهســـار او                    ای که چه باد خورده ای ما مست گشتیم از صــدا

ای بـاغبـان ای بـاغبـان درمـا چه در پیچیده ای                    گـر  بـرده ایـــم انـگــور تـو   تـو بـرده ای انـبـان مــا

( مولوی)

          پرچــمٍ ایـن حرف دل پاینده باد                          یـــاد آویـنی دمـــادم زنده بـاد

دلم

دلم ناز می کند

نمی دانم چرا ؟

دلم خون می چکد

نمی دانم چرا ؟

دلم ترس دارد

نمی دانم چرا ؟

صدای دلم غوغا می کند

صدایش بَلوا می کند

مرا کاری با ترس نبود ،

نمی دانم چه شد

گریه از کجا آمد

نمی دانم از کجا؟!

دلم بدنبال بهانه بود

ولی از که ، از چه ؟

آه از این دل،آه .

ندانم

ندانم چرا

ندانم از کجا

ندانم ندانم.

ندانم زکه

ندانم زچه

ندانم ندانم.

ندانم روسیهی همچومن

دیوانه ای در به در

چه خواهد کرد؟

ندانم ندانم.

***

مرا تنها مگذار ای خدا

بی تو هیچم ای خدا

دلی دارم بس سیاه ،

شاهی می کنم

غافِلِ از فردا

ای منِ علی سروری مکن

ای روسیاه تن پروری مکن

سروری تنها لایق خداست

لا شریک له از تن جداست .

ای کاش

ای کاش که خود پیر بودم

زدنیایم سیر بودم

کاش تورا نمی دیدم

تا ابد کاش پیر بودم

پیری نمادی از امید است

به ظاهر همه گویند پیر است

دل دارد از نغمه های رفتن

گویند گداست،اما او سیر است

                                                            ***

زمانه آزرده کرده مرا

دنیای تو زخود برده مرا

هرچه کردم ندانستم ای دل

شکسته این، شیشه عمر ما

بدان تو، که

بدان تو، که پیری امید است

نشسته بردلم چو شیر است

دلی دارد غم و غمگین رو

اوست، همیشه نشان ز شیر است .

(سید علی) 

خواهم رفت

خواهم رفت

از میان زمین و دریاهای بی کران خواهم رفت

به آسمانهای بلند

وبه راه های زیبا ،

خواهم رفت

#  #  #

با رفتن به مقصد

آسمانها را خواهم شکافت

می رسم به نور اعلی ؛

آشنایم،آشنای عبارت رسیدن

عبارتی که در گریزند همگان از او

#  #  #

خواهم رفت ،

خواهم مُرد،

سفر خواهم کرد به دنیایم

دنیائی بنام غزل های تلخ و شیرین

#  #  #

خواهم رفت ،

بار سفر را خواهم بست

همه را ترک خواهم کرد

عشق را خواهم فهمید آنروز.

#  #  #

نور، خداست

درون ، خداست ای عاشق .

به سفری خواهم رفت

آری، خواهم رفت .

(سید علی) 

مرانخواهی دید

صدای نم نم باران

برغرور شکسته من

می نوازد آهنگ جدائی را

#  #  #

خزان پائیزتو

سرمای دلنگیز تو

وچشمانت ، میگریند برای ماندن

#  #  #

شوروشوق مرا نخواهی شنید

تازمانی که مرا نخواهی دید

مرا نخواهی دید، تاکه خود را نبینی

#  #  #

تورا ستاره ای بجنب ستارگان خود جای میدهم

تورا نامی زیبا می نامم

وتومرا به نامی زیبا بنام

که درمانده واژه های تو هستم

(سید علی )